Les Sables d'Olonne'daki eski bir ev Camille, Alexandre ve Martin adındaki üç arkadaşın 30 yıla yayılan evlilikler ve yasak aşklarla dolu duygusal yolculuklarının ve bu birbirine dolanmış hayatların sessiz tanığı olur.
yabancıdizi
tarafından oluşturuldu.
Hızlı akan, her bölüm sonunda büyük olay patlatan bir dizi değil. Daha çok eski bir aile evinin içinde biriken kırgınlıkları, söylenmeyen sözleri ve yıllar geçtikçe şekil değiştiren bir aşkı izletiyor. Camille, Alexandre ve Martin arasındaki bağ ilk başta klasik bir üçgen gibi duruyor ama dizi bunu sadece kim kimi seviyor meselesine sıkıştırmıyor. Zaman geçtikçe insanların aynı duyguyu bile farklı yaşlara gelince başka türlü taşıdığını göstermeye çalışıyor. Nicolas Maury burada bayağı duygulu hatta yer yer fazlasıyla tiyatro sahnesindeymiş gibi bir anlatım seçmiş. Kimi sahnelerde bu hoş duruyor çünkü deniz kenarı, eski ev, aile sofraları ve karakterlerin birbirine bakıp da konuşamadığı anlar diziye güzel bir melankoli katıyor. Ama her izleyici bu yoğun duygu haline hemen giremeyebilir. Bazı diyaloglar fazla yazılmış gibi duruyor. Gerçek hayatta biri böyle konuşur mu dediğiniz anlar oluyor. Buna rağmen dizinin samimiyeti var. Kendisini havalı göstermekten çok, karakterlerinin dağınıklığını ve bencilliğini açık açık koymaya çalışıyor. Bence dizinin en güçlü tarafı mevsim fikrini sadece bölüm adı olarak kullanmaması. Yaz, sonbahar, kış ve ilkbahar karakterlerin yaşlarıyla, kayıplarıyla ve içlerinde kalanlarla birlikte ilerliyor. 1991 kısmındaki gençlik duygusu daha serbest ve güneşli dururken, 2001 bölümünde evlilik ve bastırılmış arzular devreye giriyor. 2010 tarafında geçmiş artık romantik bir hatıra olmaktan çıkıp yük gibi geliyor. 2022 ise daha çok hesaplaşma bölümü gibi çalışıyor. Bu yapı güzel düşünülmüş. Eksik taraflarına gelirsek dizi bazen karakterlerin acısını seyirciye kendiliğinden geçirmesine izin vermek yerine bunu fazla belli ederek anlatıyor. Kamera, müzik ve oyunculuk aynı anda duygu yüklenince bazı sahneler ağırlaşabiliyor. Yine de oyuncuların birbirine karşı kurduğu gerilim diziyi taşıyor. Stephane Caillard’ın Camille yorumu özellikle güçlü. Lucas Bravo ve Abraham Wapler tarafında da birbirine zıt iki erkek enerjisi var. Biri daha dışa dönük, diğeri daha kapalı ve huzursuz. Bu zıtlık dizinin temel damarını ayakta tutuyor
Superorcunman
yavaş akıyor ve sürükleyici değil, diyaloglar uzun, izlemesi gerçekten zor bir yapım