Kül (2025)

Konu olarak çok iyi bir seçim ama anlatım için aynısını diyemem. İzlerken yine de sıkılmadım ayrı bir çekiciliği var. Bir şans verip izlenebilir

Tamamen bir hayal kırıklığıdır verdikleri paraya yazık tavsiyem değil

90ların sitigmata filmi bile buna on basar çok boş filmm hiç başlama bunun yerıne sitigmata izle yıldız gecidi bundan cok daha ıyı ....nerden ızledik aqq boş kaldık işdee

Bu senaryoyu yazanın vakit harcayıp okuyanın olmadı filmini çekmek için bütçe verenin,dur bu filmde yıldız olurum diye oynayanın.Sıranın bana gelen kısmı ''ulan zaman geçireyim diye izleyenin''

eski zamanların filmleri mi daha güzeldi ne? Bu zamanlarda çıkan filmler eskinin tadını vermiyor.

O kadar kötü mü diye izledim, o kadar kötüymüş

izlemeyecektim şimdi ne kadar kötü merak ettiğim için bakıcam

çok kötü hem de kötünün kötüsünün kötüsü , buna puan vereninde hiç aklı yokmuş

yani bir şeyler var ama biz izlerken anlamıyoruz(şüpheli) Kaçın ben ettim siz etmeyin

hiç bulaşmayın zamana yazık

Gözlerim affetsin

2025 yapımı Ash’i PC’den izledim… film öyle kötüydü ki, bilgisayarım virüs sandı silmeye çalıştı, antivirüs “ben bu pisliğe bulaşmam” deyip istifa etti.
Filmin sonunda gözlerim yaşardı… ama duygudan değil, beyin “ben buraya kadarım” deyip kendini sıfırladı. Fareyi sağa sola sürüklerken, o bile kaçmaya çalıştı.
Bir ara görüntü dondu zannettim, meğer film durmuş ama kimse fark etmemiş… çünkü zaten hareket eden hiçbir şey yoktu!

olum bune amk hiç birşey yok anlatmıyor bomboş

Hiç utanmamışlar bu filmi çekerken ))))) İMDB 5,1 bile fazla..15 dakikam gitti. Ziyan bir skeç film diyemiyorum olsa olsa skeç bu. Filmin konusu, bir adet etrafa embesil gibi bakış atan melez briya var. Film bu kadar. :))

Ash izleyiciyi bilimkurgu sinemasının belirsiz sınırlarına sürüklemeye çalışırken, kendisini hem içerik hem biçim olarak ikiye bölüyor. Flying Lotus’un önceki işlerinde de sezilen estetik sapmalar ve deneysel anlatım arzusu, burada neredeyse kontrolsüz bir biçimde genişliyor. Film, uzayda geçen bir izolasyon anlatısı gibi başlasa da kısa sürede karakter psikolojisiyle evren inşası arasında dengesiz bir sarkaç halini alıyor. Ash, varoluşsal korkuları biçimsel bir karmaşayla sahnelemeye çalışırken izleyiciyi etkilemekten çok, zihinsel olarak dağılmasına neden oluyor.

Tematik olarak film, bireyin gerçeklik ile ilişkisinin kırılganlığını tartışıyor; bunu da zaman zaman sarsıcı görseller, zaman zaman bilinç akışı kıvamında ilerleyen sahnelerle yapıyor. Ancak bu noktada büyük bir sorun devreye giriyor: Ash çoğu zaman ne anlatmak istediğinden çok, anlattığını estetikle örtmeye çalışıyor. Bu, sinemanın şiirselliğiyle değil, içeriğin yetersizliğinin görsellikle bastırılmasıyla ilgili bir tercih gibi duruyor.

Filmin başat karakteri Riya, yalnızlık ve kuşku arasında sıkışmış bir figür olarak konumlanıyor. Onun zihinsel çözülmesi, atmosferle destekleniyor ama izleyiciye bu çözülmenin dramatik etkisi güçlü biçimde geçmiyor. Çünkü karakterin içsel çatışması, film boyunca soyut imgelerle anlatılıyor; seyirciye sunulan duygusal bağlama ise sürekli mesafe koyuluyor. Bu da izleyiciyi düşünmeye değil, yabancılaşmaya zorluyor. Öyle ki film, Barthes’ın “yazarın ölümü” kavramını ters yüz ederek adeta “seyircinin ölümü”nü inşa ediyor—hikâye seyirciyle değil, seyirciye rağmen anlatılıyor.

Ash, kimi zaman oldukça güçlü gerilim anları yaratıyor, evet. Fakat bu gerilim, yapının tamamına yayılmadığı için etkisini uzun vadede kaybediyor. Özellikle finaldeki (burada çok fazla açık etmeyeceğim) gerçeklik sorgulaması ve karakterin kimliğine dair büyük kırılma anı, kağıt üstünde güçlü dursa da anlatım biçimi açısından yetersiz kalıyor. Çünkü bu sahneye kadar film, yeterli duygusal altyapıyı kuramıyor. Seyirci şunu hissediyor: Büyük bir şey olmuş, ama neden önemli olduğunu film hiçbir zaman gerçekten anlatamamış.

Görsel atmosferin bu denli yoğun olduğu bir yapımda, ses tasarımı da önemli bir aktör olmalıydı; ne yazık ki Ash bu konuda da potansiyelinin altında kalıyor. Kimi sahnelerde sesin ritmi görüntüyle kavga ediyor. Bu teknik detaylar, filmin entelektüel iddiasına zarar veriyor çünkü estetik bütünlük, düşünsel derinliğin temel taşıdır. Bir yapımın akıllı olabilmesi için yalnızca "fikirli" olması yetmez; fikrini taşıyan yapısal sağlamlık da gerekir.

Flying Lotus, anlatıyı lineerlikten kopararak bilinç akışına benzer bir yapı kurmaya çalışmış ama bu cesur tercih, izleyicinin duygusal yatırım yapabileceği hiçbir karakter köprüsü kurulmamasıyla sonuçlanıyor. Oysa Stanley Kubrick’in 2001: A Space Odyssey gibi örneklerinde gördüğümüz gibi, anlatı soyutlandıkça karakter derinliği daha da önemli hale gelir. Ash, bu derinliği oluşturamadığı için yalnızca bir görsel deneyim olarak kalıyor—bir düşünce olarak değil.

Sonuç olarak Ash, kavramsal olarak zengin ama anlatım olarak özensiz bir yapım. Evet, yenilikçi olma arzusu var. Evet, seyirciden bir şeyler talep eden cesur bir anlatı. Ama entelektüel sinema, yalnızca zor anlaşılır olmakla değil, anlaşıldığında bir değer üretmekle tanımlanır. Bu anlamda Ash, belki de uzay boşluğunda yankılanan bir fikir: güçlü ama biçimsiz, karanlık ama ışıksız, derin ama yönsüz.

Ve belki de tam olarak bu yüzden, film bittikten sonra akılda kalan şey hikâye değil—hissettirilen belirsizliktir.

1.5 saatimi geri verin.

güzeld izlenebilir

konu tam benlik bakalım güzel bir film olmuş mu