Yakın (2022)

ya editlerden dolayı kesin ağlarım dedim ama ağlayamadım yine de sevdim filmi çok güzeldi

buneydi ağladım

uzun zamandır bir filme bu kadar ağlamamistim remi'e çok üzüldüm anlamli, duygusal, cok güzel bir filmdi

hemcinsimden hoşlandığımı 14 yaşında fark etmiştim ve benim için aşırı zor bir dönemdi insanlar tarafından farklı görülmemek için saklamaya karar vermiştim, sonra en yakın arkadaşlarımın rahatsız olabileceğini düşünüp o kadar korktum ki, kendimi onlardan soyutladım. iki sene sonra zorla bana söylettirdiler ve tabiri caizse söylemediğim için ağzıma sıçtılar, hayatımda ilk defa anlaşıldığımı hissetmiştim. yanınızda sizi anlayan birinin olması sizi kurtarabilir.

Arkadaşımın önerdiği bir film güzel olduğundan eminim

KONUŞ ARTIK

Zamanında filim aynısını yaşamıştım. Olaylar açısından değil ama duygu olarak. Remi ve leo gibi bir ilişkimiz vardı. Çok güzeldi her şey. Tarif edilemeyecek kadar. Arkadaştık. Arkadaş mıydık? bunu nher şeyin çok güzel olduğu süre zarflarında kendime sormazdım. Gerek yoktu mutluydum her neysek. Sonra aramıza başkaları girince kıskançığa tutuldum. Bundan öncede arkadaşlık ve aşk arasındaki ince çizgiyi fark edemedim. Öyle bir çizgi varmıydı ki kendime hep sorarım. Ona aşıkmıydım yoksa çok yakın arkadaşlarmıydık ilişkimiz ne arkadaş nede sevgili gibiydi ortasındaydı ama çok garip hissettiriyordu. Garip hissetirmesine rağmen o şekilde o zaman zarfında takılıp kalmak isterdim. Bizim ilişkimiz sözlerle ifade edebileceğimiz kadar küçük değildi. Garip hissediyordum ona bakınca , multu ediyordu beni onu kıskanıyordum sürekli temas etmek istiyordum sonra aramız gene benim kıskançlığım yüzünden bozulunca eskisi gibi yakın olmamıza rağmen koridorda veya random bir yerde görünce, bahsedince kalbimin atma hızı yükseliyordu. Bunu fark ettiğim zaman ona aşık olduğumu sanmıştım. Sonra bir şekilde tekrar barıştık ve hiç bir şey eskisi kadar olmasada ortada bir sorun yoktu. Barıştıktan sonra o aşk denilen şeyin yok olduğunu hissettim. Anlaması zor vicdan azabımı çekmiştim yada... dahala bilmiyorum. Ne olduysa geri gelmeyecek tıpkı leonun ki gibi buruk bir his artık benim içimde. Geriye baktığımda güzel geçen sonrasında güzel geçen günlerin karması olan kötü zamanları bir de anlamlandıramadığım bu duyguyu hatırlayacağım sanırım. Okuduysanız eğer bunları aklınızdan çıkarmayın ; Gerçekten kaybetmekten korktuğunuz bir şey varsa , bir kişi yada onunla konuşun sıkıntılarınızı anlatın , ego yapmayın, kıskandığınızı belli edin yada söyleyin , En önemlisi sevginizi hissetirin yada o kişiye karşı hangi duyguyu hissediyorsanız bunu en iyi şekilde hissetitirin çünkü sizin o kişiye ihiyacınız var yada o kişiyi kaybettiniz ve hayatınız gene bir şekilde düzeldi ama gene buruk bir his olarak kaldı . Geçmiş te düzgünce birbinine veda edemeyen iki insan gelecekte illaki karşılaşır. Zamamen kurtulamadığınız içinizde bir boşluk hissetiğiniz kişiler günün birinde karşınıza çıkıcak ve buruk hislerinizi tekrar yaşatacak. Umarım anlamışsındır. Ve bana gelinci ben sanırım bana ilgi gösterdiği ve bir nevi aşık gibi davrandığı ve benimde ona yeteri ilgi göstermediğim bunuda sonradan fark ettiğim için vicdan azabı çektim yada karma yaşadım ne olduysa bunun gibi şeyler. Hoşcakalın içinizde sessizce savaştığınız savaşları kazanırsınız umarım.

Keliemelerin kifayetsiz kaldığı o noktadayım. Uzun zamandır bu denli içime oturan bir filme denk gelmemiştim. Sevginin bir insanı dönüştürebileceği o kadar çok hal var ki hem çok güzel hem çok korkunç. Leo ve Remide kendimi çok gördüğüm anlar yaşadım. Tarifi zor. İçinizde önceden var olduğunu bildiğiniz ama artık sahip olamanızın imkansız olduğu bir his ve siz bu hissin özlemi ile kavruluyorsunuz ama isteseniz de geri gelmeyecek. Anlatamıyorum ama tek hissettiğim buydu izlerken. Sevginin tarifi zor hem içimi kendisi ile dolduruyor hem de içimi tamamen bomboş hissettiriyor. Kalbimdeki bir yarayı deşmiş gibi hissediyorum sanırım bu film ile.

3 Yıldır beraberdik mutluydum mutluydun. Sanırım mutluydun beni kandırıyordun. Hayatımda ki en önemli insandın sen Eylül. Sen beni hiç bir zaman anlamasanda benimle konuşman bana yetiyordu. Özür dilerim sana diğer arkadaşlarımdan daha farklı davrandığım için. Özür dilerim sana bağlı olduğum için. Sen varken hayat bana ne güzeldi.. Hiç bir şeyi takmazdım, umursamazdım, görmezdim.. Eylül hariç hiç bir şey görmezdim ben. Ama sen ben hariç herkesi görürdün. Sustum. Sadece sustum aramız bozulmasın diye.. Senden ayrı kalmayayım diye sustum. Yapamam dedim Eylül olmadan, yapamamıştım da. Ama sen beni tek hatamda sildin attın. Bu mu? Sana verdiğim değerin yüzde birini bile bana vermedin. Verdiğini düşünüyorsan eğer hiç düşünme. Ben hissetmedim çünkü.. İstediğin bir şeyi almak için aç bıraktım kendimi para biriktirmek için, mutlu olman için, belki gözünde değerli birisi olabilirdim. Ama hayır işe yaramadı. Küstük. Konuşmadın benimle. Sana verdiğim sevgi çok geliyormuş sana, öyle dedin. Yaptığım hareketler sinir bozucuymuş. Aptalmışım. Kendime saçma sapan dürtüler ile zarar verdiğim gün yazdın bana. Kendime zarar verdikçe yazarmıydın bana? Senin haberin yok ki senin ne kadar sinir bozucu hareketlerin olduğundan.. Ama sustum ben. O 3 yıl boşa gitmesin diye 3 yıl boyunca sustum. Sabır ettim, dayandım. Bencilsin Eylül. Kendi hatalarını sürekli bana yükledin. Yanlış bir şey desem hemen yükleniyordun üstüme.. İnsan değilmiyim bende? O kadar yükü kaldırma mı nerden bekledin? Belki görürsün bunu. Biraz zor aslında görmen çünkü sen bu tür sitelere veya film izlemeyi seven bir kız değilsin. En çok da konu da GAY başroller yok ise... Bende Rémi gibiydim. Ağladım, dayanamadım ölmek istedim. Ne yaparım dedim Eylül yokken. Ama şuan iyi ki çıktın hayatımdan diyorum. İyi ki. Grupta ki arkadaşlarımız bana lezbiyen damgası vuruyordu. Sen susuyordun. Sürekli benim senden hoşlandığımı söylüyordular. Neden? Sana değer verdiğim için. Sana diğerlerinden farklı davrandığım için. Diyordum ki Eylül inanmaz. Eylül demez benden hoşlanıyor diye. Ama sende öyle düşündün. Onların oyununa, baskısına inandın. Halbu ki içimde sana karşı aşk kelimesi bile yoktu. Evimdin benim, canımdın, kardeşimdin, en çok da balımdın.. Eğer görürsen bunu lütfen bencil olma derim. Kendi hatalarını kabul et ve kendini düzelt. Aptal bir ergen olma.

Veda edemedim sana İklimim, aynı Léo'nun Rémi'ye veda edemediği gibi. Gözümde bir melekten farkın yoktu, bir insandan da öteydin. Bazen sana aşık olduğumu bile düşündüğüm olmuştu lakin farkındaydım ki yalnızca asla kopmasını istemediğim ruhani bir bağ kurmuştum seninle, hayrandım sana. Elini omzuma atışın, o baygın gözlerin ardındaki mayışıklık ve yumuşacık, melodi gibi bir ses... Cenneti ben seninle tanışınca görebildim İklim. İnsanların mükemmel olabileceğine dair inancım yoktu, hayatımda izini bırakacak kimsenin olacağını düşünmezdim hiç. Bir iz değil, bir doğum lekesi gibi işledin tenime İklimim, burnumda tütüyorsun o günden beri. Seni kaybedişimin 9. ayı... 2 gün sonra doğum günün. Hatırlar mısın geçen sene beraber kutlamıştık.. Sana en sevdiğin filmin resmini çizmiştim. Şimdi burada olabilseydin 2 gün sonra vereceğim hediyeyi bile düşünmüştüm. Ah İklimim, kördüm ben, nankördüm. Paranoyalara kapıldım, Léo gibi uzaklaştırdım kendimi senden. Oysa ki sana ne mektuplar yazdım.. Okuyamadığım. Kırgındım ama cesaretim yoktu söylemeye, uzaklaşmayı yeğledim. Eskisi gibi sevmediğini düşündüm beni. Benden nefret edersin diye korktum. Artık en sevdiğin dostunun ben olmadığını hissettim, bu paranoyak his beni izolasyona sürükledi. Sonra seni sevmediğimi hissettirdim sana... Mümkünatı olamayacak bir şey. Hissettirmiştim ama. Kızdım kendime, hem de çok. Daha da uzaklaştım. Öfkem ve paranoyalarım, agresifleşti. Uzaktaydım, seni ne kadar sevdiğimi unutacak kadar uzaklara gitmeye çalışıyordum. Yapamadım elbette. Hiçbir şeyi yapamamıştım zaten. Ne kırgınım diyebildim ne de seni çok seviyorum. Gittin. Bir melek gibi uçtun gittin bir gece yarısı. Kaldırımda kan izlerini her gün görmeye geldim, hâlâ da geliyorum. Seni ve gözlerini ne de sözlerini unutabildim. Çok pişmanım İklim, çok. Kendimi parça pinçik etmek istiyorum, yaşamayı hak etmiyorum. Benim yerime yaşayan sen olmalıydın. Şimdi vicdan azabım ve gurursuzluğumla kendimi yaşamaya mahkum ediyorum. Ruhun huzurla dolsun İklimim, her zaman en iyi arkadaşım sen olacaksın.

gay filmi mi öyleyse izlemicem de

leo, sana o kadar kırgın ve kızgınım ki.. remi sana hayatını bağladı, sen onu bir kalemde sildin.. böyle olmalıydı..

Başkalarını koyduğunuz kalıplar işte bu kadar etkili olabiliyor.

bu filmden örnek ile eğer size değer veren her şeye rağmen sizi seven sizin yanınızda olan bir arkadaşınız varsa onu yanınızdan uzaklaştırmayın kimin ne dediği umurunuzda olmasın belki de o arkadaşınızın tek arkadaşı sizsinizdir belki de hâlâ hayata tutunma sebebisinizdir ve kim bilir sizi de kaybedinice aynen bu filmde olduğu gibi başka tutunacak dalı kalmaz bu yüzden ufak tefek sorunlar yüzünden insanların söyledikleri yüzünden birbirinizi kırmayın geri dönüşü olmayacak şeyler yaşanabilir ve hayatınız boyunca pişmanlık duyabilirsiniz

Filmi şuana kadar 3 defa izledim hem seneryo hem de oyuncular çok başarılı aşırı duygusal ve anlatılmak istenen konu o kadar güzel anlatılmış ki ilk izlediğimde filmi bu kadar seveceğimi ve bu kadar ağlayacağımı bilmiyordum özellikle remi nin yaşadığı duyguları daha önce hissetmiş olduğum için film bana çok anlamlı geldi

Bence senaryosu çok kötü olan bir filmdi sıkılarak izledim oysa ki oyunculuk ve filmin konusu bu kadar güzelken nasıl böyle berbat edebilmisler anlamış değilim.

Böyle güzel bir konu -bence- film çekme senaryo yazma özürlüsü Fransızların elinde nasıl berbat edilir, görmek izleyen izlesin...

Gayet güzeldi bir süre sonra ful ağlayarak izliyorsun

remi, sen ne kadar hassas bir çocuksun. annesinin banyo kapısını kilitlemesine karşı olmsından daha önceden intihara meyilli olduğunu anlıyorum. ama leo ile kendine gelmişti, mutluydu. leo ona göre daha sosyal, daha güçlü. ama remi sosyal açıdan zayıf, tek dayanağı leo. yanlış anlaşılmaları önlemek için leo ondan uzaklaşınca olanlar oldu hayatı yaşarken başkaları hayatımızı o kadar etkiliyor ki.

İnsanları ya da hayatı sevmiyorum. Denedim, ama beceremedim.

bir arkadaşlığa ağıt

"Bütün ördekler sarıdır, ve sen de...
...ama sen diğerlerinden çok daha güzelsin. Sen özelsin."

Fransız filmlerini genellikle beğenirim. Bu film de beni şaşırtmadı. Genel izleyici kitlesine hitap etmediği doğru fakat, bütün Anne-Babalara hitap ediyor. Hatta evlenip çocuk yapmayı düşünen bütün çiftlere bu film ders gibi izletilip daha sonra da üzerine tartışılmalı.Şunu söyleyebilirim; ben "natürel" tatlarına koşan, hoppidi zıplayan kamera sevmiyorum. Onun dışında sinematografik açıdan bir problem yok, genel olarak estetik kaygının oldukça yüksek olduğunu teslim etmek gerekir hatta.

Dediğim gibi; Anne-Babalar ve olmayı düşünenler izlemeli, Çocuklar değil. Dikkat edin; filmde Çocuklar var, ama film Çocuk filmi değil.