Pike River (2025)

Gerçek bir facianın üstüne kurulmuş ama derdini sadece "olay oldu, insanlar acı çekti" noktasında bırakmayan bir film. Film, 2010’da Yeni Zelanda’daki Pike River madeninde yaşanan patlamada 29 işçinin hayatını kaybetmesinden sonra, Anna Osborne ve Sonya Rockhouse’un adalet arayışına odaklanıyor. Yönetmen koltuğunda Rob Sarkies var. Senaryo Fiona Samuel’e ait. Melanie Lynskey, Anna Osborne’u, Robyn Malcolm ise Sonya Rockhouse’u canlandırıyor. Yapım da yaklaşık 2 saat 11 dakika civarında süren bir biyografi-dram filmi. Filmin en iyi tarafı bence olayı büyük büyük nutuklarla anlatmaya çalışmaması. Daha çok geride kalan insanların omzuna binen yükü, susmak zorunda bırakılmalarını, "birileri hesap verecek mi?" duygusunu yavaş yavaş işliyor. Yani öyle sürekli gözyaşı sömürüsü yapan bir film değil aksine bazı yerlerde oldukça sakin, hatta fazla sakin ilerliyor. Ama o sakinlik içinde insanın içine oturan bir öfke var. Çünkü film sadece bir maden faciasını değil, sistemin nasıl ağırdan aldığını, ailelerin nasıl duvara konuşuyormuş gibi hissettiğini de gösteriyor. Eksik tarafları: gelirsek Pike River herkesin kolay kolay "akıp gitti" diyeceği bir film değil. Süresi biraz uzun hissettirebiliyor, bazı sahnelerde tempo düşüyor. Özellikle gerçek olayları çok bilmeyen biri için ara ara "şimdi kim neyin peşinde?" hissi oluşabilir. Biraz daha keskin kurguyla etkisi daha da artabilirmiş. Ama burada filmin derdi zaten hızlı bir dramatik gerilim kurmak değil yıllara yayılan bir adalet mücadelesinin yıpratıcılığını göstermek. O yüzden yavaşlığı yer yer sorun olsa da tamamen boş bir tercih gibi durmuyor