Genel Bakış
Uluslararası bir turnuvada mücadele etmek için huysuz koçları eşliğinde kararlı ve disiplinli bir şekilde antrenman yapan bu evsizleri hiç hafife almayın!
--------
A top football player Hong-dae gets involved in an assault case and winds up being appointed as the coach for the national football team. This team will compete in the 'Homeless World Cup'. A documentary producer So-min films their story while Hong-dae struggles to coach the homeless because of his misconceptions about them.
LaCasaDePapel
tarafından oluşturuldu.
Patrick Jane.
“Deurim”, bu karmaşık dünyada sade ve içten bir şey arayanlar için adeta bir nefes. Film, hayatın yaralarıyla mücadele eden bir grup evsiz insanın Macaristan’daki Evsizler Dünya Kupası’na uzanan yolculuğunu anlatırken, asıl odağını sportif başarıdan çok insanların kendilerini aşma çabasına veriyor.
Hikâye; mesleki düşüşünden kaçmaya çalışan bir belgeselci ve isteksizce antrenörlük yapan eski bir futbolcunun eşliğinde, kaderin sert yüzünü görmüş ama yine de 'birlikte mücadele etmeyi' seçen insanların dönüşümünü sakin, samimi ve yer yer mizahi bir dille işliyor. Film bunu abartıya kaçmadan, duygusallığı sömürmeden ve ince bir mizahla başarıyor.
Neşe, duygusal derinlik ve güçlü karakterlerle dolu bu yapımda bir sahnede gözleriniz dolarken, diğerinde kendinizi gülümserken buluyorsunuz. Oyunculuklar son derece doğal; abartılı ya da sırıtan tek bir performans yok. Bu da karakterlerle bağ kurmayı oldukça kolaylaştırıyor.
Gerçek bir hikâyeden ilham alan “Deurim”, sıcaklığı, sadeliği ve verdiği mesajla Kore sinemasının küçük ama etkileyici mücevherlerinden biri..
Patrick Jane.
Filmle ilgili eleştirilerime gelecek olursam, özellikle final kısmının beni tam anlamıyla tatmin etmediğini söyleyebilirim. Hikâyenin duygusal gücü düşünüldüğünde, finalde belgeselin tüm Kore halkı ve evsizlerin aileleri tarafından izlenişini görmek çok daha etkileyici olabilirdi. Özellikle daha önce toplum tarafından dışlanan, hor görülen ve “görünmez” sayılan bu insanların, ülkeyi gururlandıran bireyler hâline gelişine topluca tanıklık etmek filmi çok daha güçlü bir noktaya taşıyabilirdi. Ayrıca stadyum seçimi de bana biraz sönük geldi. Daha büyük, daha coşkulu bir atmosfer tercih edilseydi; tribünlerin dolup taştığı, insanların tezahüratlarla takımı desteklediği bir final sahnesi izleyiciye çok daha yoğun bir duygu geçirebilirdi. Bu tür bir görsel ve duygusal zirve, karakterlerin yaşadığı dönüşümü daha çarpıcı hâle getirebilirdi. Yine de tüm bunlara rağmen film, anlattığı hikâye ve verdiği mesajla etkileyici olmayı başarıyor. Sadece finalde biraz daha cesur ve vurucu tercihler yapılmış olsaydı, çok daha unutulmaz bir yapım olabilirdi.